Τρίτη 21 Ιουλίου 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Το μαύρο υφαντό η νύχτα αφήνει που ολημερίς στον ουρανό κεντούσε, μ' απ' τη σχισμάδα του πλεχτού ξεχύνει άστρων ασήμι που για προίκα της φυλούσε... Τη μέρα βασανίζονται τα λόγια και στης ντροπής μπερδεύονται το χτένι μα τη νυχτιά στου φεγγαριού τ' αλώνια πέφτει ο μπερντές της σκοτεινιάς και τ' ανασταίνει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου