Βρήκα στην πόρτα μου χθες βράδυ κάτι λουλούδια από χαρτί...

Όταν μεγαλώσω θα γίνω δημιουργός κολλάζ.

Θα είμαι εναλλακτική καλλιτεχνις, όπως λέγαμε με τον Τζόναθαν.

Θα φτιάχνω και κοσμήματα με σύρμα,

που θα μοιάζουν με γαλαξίες

και πεταλούδες.

Τις ασυναρτησίες μου θα τις γράφω ποιήματα.

Θα βγάζω και φωτογραφίες με κεριά και λουλούδια.

Μμμμ...

Θα γυρίζω αυτοσχέδιες ταινίες μικρού μηκους με μπαλόνια,

θα γίνουμε με τον Ζακ και τον Τζόναθαν

μποέμ/τσιγγάνοι/νομάδες

μουσικοί

(εγώ θα μάθω ακορντεόν,

ο Τζόναθαν θα συνεχίσει την κιθάρα

κι ο Ζακ θα βγει γυμνός στο Σύνταγμα,

αν ο Τζόναθαν καταφέρει να μάθει κιθάρα)
και θα γυρίσουμε τα Βαλκάνια αναζητώντας τις ρίζες μας!

Το ταξίδι μας θα είναι τέχνη.

Θα κυνηγάμε άγρια όνειρα,

θα πιάνουμε ελπίδες

και θα τρώμε ουράνια τόξα.

Θα καταλήξουμε να κάνουμε κάμπινγκ

(κατα λάθος πήγα να γράψω κλάμπινγκ)

στα Καρπάθια.

Θα πάρουμε και την Αλεξάνδρα μαζί μας,

η οποία θα ψάχνει τον Ουκρανό έρωτα της ζωής της

(Σύριόζα φυλάξου!).

Έπειτα,

ο καθένας θα τραβήξει το δρόμο του

και

-ποιος ξέρει?-

ίσως

οδηγεί στον ίδιο αστερισμό

-κάπου ανάμεσα στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκηπα

και στη Χώρα των Θαυμάτων...