Σσσσ... Την ακούς; Μη μιλάς, θα την ξυπνήσεις... Είσαι εκεί; Σε νιωθώ εδώ, μην απαντάς. Δεν είχα τίποτε να σου πω, μόνο ότι βλέπω το αντίκρισμα του φεγγαριού σου στον καθρεφτη μου- ναι, αυτόν που κρέμασα στον αιματοβαμμένο τοίχο. Πως τρέμει τώρα στ' αγκαλιάσματα του ανέμου που τυλίγουν την σιωπή του!Κοιμάται-μην την ξυπνάς σου λέω.
Χθες σ' ειδα στον ύπνο μου, τ' ακούς? Γιατί να γύρισες ξανά, γιατί το γέλιο μου,η χαρά και τα φιλήματα να' γιναν δάκρυα και στεναγμός μόλις αντίκρισα το ψέμα του ονείρου, γιατί, γιατί να είσαι ακόμα εδώ, ενώ για μένα δεν υπάρχεις... ΄
'Κι είμαστε νέοι, πολύ νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα σ' ένα βράχο το πλόιο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά, χάνεται και ρωτιόμαστε, τι να' χουμε, τι να' χω, που σβήνουμε όλοι, φεύγουμε έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά...'
Κι είδαμε έναν άνθρωπο καλό απόψε, λες κι ήτανε αερικό απ αυτά που βγάζουν οι ενθυμήσεις των γιαγιάδων, στα νοτισμένα παραμύθια τους... Που να ξερες, καλέ μου άνθρωπε, πως μελετούσες την καρδιά ενός ερωτευμένου σκύλου, και δυο υπάρξεων ονειροφόρων!
Ξένε, που έφυγες, μας πήρες το χρόνο και το μέλλον απ τα χέρια, και έπλεξεσ στεφάνι το παρόν στα μαλλιά του παρελθόντος, και είπες η καρδιά χτυπάει μόνο στο τώρα, ούτε στο πριν, ουτε στο 'θα'...Μην τρέχεις, άνθρωπε καλέ, το έρεβος του φωτισμένου δρόμου άφησε μόνο την έκλπηξη και την Πανσέληνο στα πρόσωπά μας, η νύχτα σε απορρόφησε άξαφνα, όπωσ μας ήβρες άλλωστε...
Εγώ; Εγώ.
''Δυστυχία!
Η φριχτή λέξη με φωτιά στον ουρανό εγράφη. Δέντρα τη δαχτυλοδειχτούν, αστέρια την κοιτούνε, επιγραφή την έχουνε τα σπίτια και οι τάφοι, ακόμη θα την ακούσουν οι σκύλοι κι αλυχτούνε.
Οι άνθρωποι δεν ακούνε;''
